امشب شب گدایی و عرض ارادت است
باب المراد آمده و وقت حاجت است

امشب دوباره خنده به لبهای مرتضی است
وقت نزول آیه ی ناب امامت است

یک یا جواد گفتم و دل کاظمین رفت
نوکر همیشه در پی طوفِ زیارت است

یادش بخیر جامعه خواندم میان صحن
بین بهشت... نه ... حرمت فوق جنت است

وقت زیارتت همه در فکر مشهدند
از بس میان این دو عمارت شباهت است

نشسته ام بنویسم ... گدا نمیخواهی ؟
میان خانه ی خود ... بینوا نمیخواهی ؟
نشسته ام بنویسم ... ڪریم یعنی تو
ڪریم زاده ...تو حاجت روا نمیخواهی

قسم به روی شما ؛خوب میشوم اقا
فقط بیا و نگو ڪه : مرا نمیخواهی
من آمدم ڪه بگویم به تو سپاسم را
و جمع میڪنم این بار من ...حواسم را
ڪه تا دگر نبرم یابنَ فاطمه هرگز
به غیر ڪوی شما دست التماسم را

در آسمان جود، اختر می درخشد
بینِ صدف تا هست گوهر، می درخشد

در دست های مادرِ شب زنده داری
اولادی از موسی بن جعفر می درخشد

تا هست این نوزاد در دامان جبریل
هم آسمان، هم عرش، هم پر می درخشد

در باطن و ظاهر نه فرقی نیست اصلا
در چهره اش زهرای اطهر می درخشد

طوبای تو میان دلم قد کشیده است

بین من و خیال خودم سد کشیده است

احساس می کنم به تو نزدیک می شوم

جذر مرا نگاه تو مد کشیده است

در خلوت یاران اثری بهتر از این نیست

در چله گرفتن ثمری بهتراز این نیست

ما خم شراب از جگر غوره گرفتیم

در میکده ی ما هنری بهتر از این نیست

در ساحل جود خدا باران گرفته

باران نور و رحمت و احسان گرفته

در هر نگاه اين قبيله هل اتائي ست

چشم تهيدستان عالم جان گرفته

آسمان اشک شوق می بارید

عشق روی زمین قدم می زد

دست باران به شانه ها می خورد

خلوت باغ را بهم می زد

**

هر که سر خدمت نگار ندارد

هر چه که هم باشد اعتبار ندارد

بحث سر دیدن کریمی یار است

ور نه گدا بودن افتخار ندارد